Een persoonlijke blog over het leven als Nederlandse in Mexico-Stad

Mexico viert op 16 september het begin van de onafhankelijkheidsstrijd tegen Spanje. De opstand begon in 1810 met de beroemde oproep van priester Miguel Hidalgo, de Grito de Dolores. De onafhankelijkheid werd pas in 1821 bereikt, na ruim tien jaar strijd. Deze viering draait dus niet om het einde van één veldslag, maar om het begin van een langdurige onafhankelijkheidsbeweging.

In de nacht van 15 op 16 september, om 24.00 uur, gaat iedereen naar buiten om ‘¡Viva México!’ te roepen. Natuurlijk begeleid door vuurwerk. Een onderdeel van de inburgeringstest hier is dat je het volkslied moet zingen. Dat gaat vooral over ‘pak je wapens en vecht’, dus daar heb ik een keer naar gekeken en toen was ik er gelijk ook weer klaar mee.

Er zijn parades en feesten en het leger is een belangrijk onderdeel daarvan. Wat ik daarvan heb gemerkt, is dat er de hele ochtend drie legerhelikopters heel laag over het huis vlogen. En als ze dus heel laag vliegen, begint alles te trillen.

Vanaf nu leeft Mexico in een chronische feeststaat. Día de Muertos komt eraan, Halloween, kerst en oud en nieuw.

Ik ging naar de markt om ingrediënten te kopen. Smalle straatjes en zoveel mensen, met een sfeer alsof iedereen boodschappen doet voor kerst. Wij wonen niet ver van een straat waar alle halve koeien en varkens binnenkomen om in stukken verdeeld en verkocht te worden.

Het traditionele gerecht dat iedereen rond deze dagen eet of maakt, is pozole. Daar gaat varkensvlees in en specifiek ook het hoofd van een varken. Dit alles voor de smaak. Rond deze tijd hangt de hele markt dus vol met varkenskoppen.

Ben ik getraumatiseerd? Een beetje. Ik heb zelfs de kiezen van een varken gepoetst met een tandenborstel. Toevallig had ik een week hiervoor taco’s gegeten met varkensoor en varkenslip. Maar als je dan zelf het eten bereidt, wordt het toch iets intenser.

Op weg naar een babyshower aan de andere kant van de stad reden we ook door een soort slagersstraat. Ik weet hoe dat ruikt, maar deze straat rook anders. Een vleesgeur, maar dan vermengd met iets heel penetrants.

‘Dit is de geur van angst,’ zei de geliefde.

Die geur een naam geven vond ik best wel heftig. Volgens hem ontstaat die geur wanneer een dier met veel stress en angst wordt geslacht omdat het dan alles laat lopen en die geur krijg je niet echt meer weg. Zielig, hè. Maar dit is de realiteit als je vlees eet.

Ook maakte ik nog een ander gerecht: chiles en nogada. Een seizoensgerecht dat je maar twee maanden per jaar op de markten kunt vinden.

Het is namelijk het seizoen van de walnoten en de granaatappel. Veel werk om zelf te maken. Je hebt er Mexicaans geduld voor nodig. Of is dat juist de liefde in het Mexicaanse eten die het zo lekker maakt?