mexicaansleven

Category: Persoonlijk

  • Vieze voeten, goede dag

    Vieze voeten, goede dag

    Er wordt mij wel eens gevraagd: wat doe je zoal op een dag?

    Dan denk ik bij mezelf: eigenlijk niet zo extreem veel. Maar als ik dan door mijn foto’s op mijn telefoon kijk, denk ik: zo, ik heb toch best veel beleefd.

    Misschien komt dat ook wel door de bruisendheid van het leven hier.

    Als ik in Nederland boodschappen nodig heb, ga ik naar een winkel waarvan ik ongeveer weet wat ze allemaal hebben. En dat is dan ook zo.

    Hier ga ik naar een markt. Smalle straatjes, alles in overvloed, schreeuwende verkopers, modderige en met rottend vlees besmeurde paadjes.

    Haha, ja. Dat laatste. Dan denk ik: dit vind ik nou leuk.

    Mijn graadmeter voor hoe goed mijn dag was, is dan ook altijd hoe vies mijn voeten zijn aan het einde van de dag. Ik loop namelijk bijna altijd op teenslippers.

    Zijn mijn voeten schoon? Niet zo’n goede dag.

    Zijn ze vies? Goede dag.

    Zijn ze extreem vies? Hele goede dag gehad.

    Natuurlijk ken ik inmiddels wel de vaste verkopers op de markt, maar er zijn ook altijd nieuwe verkopers. Je weet dus nooit helemaal wat je tegenkomt. Ik hou wel van die onvoorspelbaarheid en de reuring.

    Bekertjes met granaatappel. Ze zijn nu in het seizoen, ook is dit de tijd voor walnoten.
    Graffiti op een gebouw.
    Gelatine met fruit.
    Deze was wel lekker, met fresas.

    Zo ging ik naar een bruiloft

    Het begon met het kopen van een soort trouwsnoer. Wij waren gevraagd als een soort getuigen en voordat het bruidspaar elkaar het jawoord gaf, moesten wij het snoer bij hen omdoen.

    De bruiloft was in een kerk vlak bij ons. Ik noem die kerk altijd de gevangenis, want het is letterlijk een soort betonnen bunker met linksvoor een betonnen toren. Maar het was wel leuk om daar nu voor iets feestelijks binnen te zijn.

    Er was ook een koor, maar dan op z’n Mexicaans, met allemaal kleine gitaartjes.

    Tijdens de ceremonie begon het opeens hard te regenen. En vervolgens moesten we ook nog door de regen lopen naar de feestlocatie.

    Daar ging iedereen aan tafels zitten en werd er eten uitgedeeld: pollo con mole. Een gerecht dat vaak bij feesten wordt gegeten. Deze mole was gemaakt door de moeder van de bruidegom, die uit Oaxaca komt, een staat die bekendstaat om zijn goede keuken.

    Het was dus erg lekker. En dan vraag ik me altijd af: hoe maken ze zo’n smaak ?

    Veel van die recepten worden van generatie op generatie doorgegeven. Waarschijnlijk weet iemand in de familie precies wat erin moet, zonder dat daar ooit een recept aan te pas is gekomen.

    Na het eten kwam er een hele reeks aan dansen en spelletjes, waaronder het proberen te stelen van de bruid.

    Heel veel entertainment dus. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt.

    Slechte foto van zo’n trouwsnoer.
    Mole con pollo
    Taart

    Berg van bloemen

    Op deze plek buiten Mexico-Stad kom ik wel eens vaker en nu werd ik uitgenodigd om een aantal dagen te komen om het feest van de patroonheilige van het dorp mee te vieren.

    Juchitepec is een dorp met een geschiedenis die veel verder teruggaat dan de katholieke kerk die je er nu ziet. De oorspronkelijke naam was Xochitepec. In het Nahuatl betekent xōchitl bloem en tepētl berg. De berg van bloemen.

    Lang voordat de Spanjaarden hier kwamen, woonden hier verschillende inheemse gemeenschappen. Op de hellingen werd landbouw bedreven. Maïs, bonen, chia en amarant werden verbouwd en met terrassen werden de steile hellingen geschikt gemaakt voor landbouw.

    Regen, water en de vruchtbaarheid van de aarde waren niet alleen belangrijk voor het dagelijks leven, maar hoorden ook bij hun religieuze wereld. Tláloc, de god van regen en water, was belangrijk, net als Chicomecóatl, die verbonden was met voedsel en landbouw.

    Na de komst van de Spanjaarden veranderde het dorp langzaam. Xochitepec werd Juchitepec en kreeg een katholieke identiteit. Santo Domingo de Guzmán werd de patroonheilige van het dorp.

    Ook vandaag de dag verdienen veel mensen hier hun geld met landbouw.

    Een van de spectaculairste dingen tijdens deze feestdagen naast de processie over een bloemenpad zijn de castillos. Dat zijn enorme constructies van hout of metaal, metershoog, vol raderen, figuren en vuurwerk. Als ze ‘s avonds worden aangestoken, begint alles te draaien en te bewegen. Raderen lichten op, figuren gaan rond en de hele constructie verandert in een soort vuurwerkvoorstelling.

    Heel indrukwekkend. En dan wordt het ook nog begeleid door een enorme vuurwerkshow in de lucht.

    En dat drie dagen achter elkaar.

    Ook was er elke ochtend van 6.00 tot 6.30 uur knalvuurwerk. Ik stelde me dan zo voor dat er ergens gewoon iemand een half uur lang pijlen aan het afschieten was die lekker hard knallen.

    Want blijkbaar moet je in Mexico ook ‘s ochtends even weten dat er feest is.

    Bloemenpad
    Nog meer bloemen
    Daar komt ie
    Ijsje kopen
    Handgemaakt ijs, erg lekker niet te zoet. Smaken veranderen elke dag.
    Andere Heilige maar hier zie je de verbondenheid met de landbouw.

    Auto woestijn

    Ook moet er een auto gekocht worden. Daar heb ik niet zoveel verstand van, maar toch word ik er gezellig bij betrokken. Ondertussen ben ik al best goed geworden in waar je op moet letten als je onder de motorkap van een tweedehands auto kijkt.

    Waarom ik hier iets over vertel, is omdat ik dus mee moet naar een soort megapark met honderden auto’s die te koop staan. Geen bomen, felle zon, overal auto’s.

    Maar ik zou getrakteerd worden op een drankje, dus toen dacht ik: oké, nou ja, dan ga ik wel mee.

    Dus afgelopen zondag liep ik met een liter cocktail van tequila en tepache, gefermenteerde ananas, door de woestijn. (Voor die snacks en drankjes ging ik mee. )Zo voelde het in ieder geval, woestijn. En dan soms even onder de motorkap van een auto kijken. Haha.

    Hier wordt dat drankje bereid. Chili aan de buitenkant, vers fruit erin, ijs, tequila, tepache en een beetje zout.
    En een raspado voor mijn wederhelft want die wilt geen alcohol; geraspt waterijs waar vervolgens een siroop/fruit aan wordt toegevoegd.

    Daarna vis gegeten op een markt en later op de avond nog een watermeloen gekocht.

    Tja.

    En dan wilde ik ook nog een recept delen van een verfrissend drankje. Het is eigenlijk gewoon verse limonade, maar wel iets wat ze hier veel drinken. Het geheim zit hem erin dat je een deel van de limoen met schil en al blendert.

    Ik gebruikte vier limoenen. Van één limoen en een halve heb ik de stukken met schil en al geblenderd met wat suiker en water. De andere limoenen uitgeperst en alles bij elkaar gedaan. Suiker naar smaak.

    Aan het eind deed ik er nog een beetje chiazaad bij. Tien minuutjes wachten en klaar.

    Nog lekkerder als het goed koud is, met ijsblokjes of rechtstreeks uit de koelkast.

  • Terug in Mexico-Stad

    Terug in Mexico-Stad

    Thuiskomen is best een gewichtig woord. Ik gebruik zelf liever het woord terugkomen. En of ik mij ergens thuis voel, kan ik zelf een beetje beïnvloeden met de sfeer die ik aanbreng.

    Wat me deze keer verwonderde, was dat je ook ineens weer terug bent voor de mensen in de straat. We kwamen de schoenmaker tegen. Met een grote glimlach zei hij: “¡Qué milagro! Regresaron!”

    Wat een wonder, jullie zijn weer terug.

    De mensen zijn nu wel aan mijn aanwezigheid gewend hier in deze buurt maar er zijn natuurlijk ook nieuwe mensen bij gekomen en dat merk ik dan gelijk want die kijken mij niet aan maar bekijken mij.

    En dan is er weer het straatleven.

    Bij een groentekraam voor een huis zit een vrouw van een jaar of vijftig op een krukje. Ze komt gewoon groente kopen, maar gaat er rustig bij zitten. Ze maakt een praatje met de verkoopster, geeft Luna een minibanaan en pakt er zelf ook een. Ondertussen bestelt ze haar groente.

    Dat vind ik grappig. Er wordt hier ontzettend hard gewerkt, maar er is ook altijd tijd om even te zitten, een praatje te maken of een banaan te eten.

    Verder blijft Mexico-Stad een makkelijke stad om foto’s te maken (altijd wat te zien en te beleven). Dus hierbij wat plaatjes van mijn week.

    Wat ik dus kocht bij die groentekraam. Een kilo aardappelen: 45 pesos (€2,50), 250 gram chorizo: 30 pesos (€1,50), een halve bloemkool: 10 pesos (€0,50) en broccoli: 6 pesos (€0,30).
    De prijzen van groenten schommelen hier elke week. Nu waren de aardappelen wat prijzig, maar volgende week is de kans groot dat je ineens een kilo voor 20 pesos (€1) koopt. Ga je naar een toeristische zone dan zullen de prijzen weer veel hoger liggen.
    Overdag wel heet, even wat water drinken.
    Slager
    Planten water geven. Het is hier overigens regen seizoen, en de afgelopen weken heeft het ongeveer elke dag wel geregend. altijd pas na de middag soms ook in de nacht. Overdacht schijnt dan gewoon het zonnetje en is het warm. Dus alles is zo weer droog.
    Voor een buurtwinkel. Snoep en speeltjes 5 pesos (25 cent).
    Heldere middag na een nacht met veel regen.
    Schoonmaakwinkel
    Speeltuinen zijn dus nu de nieuwe place to be, hier een onderdeel van een klimrek met glijbanen.
    Hier is een wasserij die vooral sportschoenen wast. Zou misschien in nederland ook wel een markt voor zijn.

    Verder ging ik naar een afspraak op het consultatiebureau, waar de dokter vervolgens niet aanwezig was. Ik denk dat ik hier 50% van de tijd voor niets kom. Daar zou ik dan gefrustreerd over kunnen raken (wat gebeurde), maar goed, daar heb je hier helemaal niets aan.

    Ik ging naar een ander ziekenhuis voor een vaccinatie. Dat ging allemaal rap, rap. Maar ik ben nu dus wel een persoon geworden die er niet meer gewoon blindelings op vertrouwt dat alles wel goed zal zijn. Nee, nu wil ik het etiket van de vaccinatie zien voordat het wordt ingespoten.

    Verder is het hier ook zomervakantie, die wel twee maanden duurt, dus het is rustiger op straat. Of meer: de buurt is in vakantiemodus.

    Ondertussen ben ik bijna drie weken terug en dit was de eerste week. Ik heb dus nog meer te delen, maar dat komt bij de volgende update over een week. Onder andere was ik op een bruiloft en ging ik een paar dagen de stad uit voor een groot feest.

    Groetjes aan iedereen in Nederlanddddd!

  • De zon in huis

    De zon in huis

    In Nederland is met het veranderen van de tijd de zon uit huis gehaald, als ik zo sommige mensen mag geloven. Hier is het het hele jaar door op dezelfde tijd licht en donker, rond 7 uur ‘s ochtends en 19 uur ‘s avonds. Ik zie nu pas de impact van zo’n verandering in licht en donker met het verloop van de seizoenen, zoals in Nederland. Hier is het regenseizoen voorbij en begint het wat kouder te worden, maar overdag is het nog steeds lekker warm en zonnig. 

    Nederland en de Azteken

    Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er in Nederland veel interesse is in de Azteken en Maya’s, of dat musea daar relatief veel aandacht aan besteden. (Misschien leefde ik in een bepaalde bubbel, dat kan natuurlijk ook.) Ik had in ieder geval een behoorlijk romantisch beeld dat het hedendaagse Mexico—of in elk geval Mexico-Stad—nog heel sterk verbonden zou zijn met die Azteekse wereld. Vanuit Nederland krijg ik wel eens de vraag waar de geliefde van af stamt. Maar die vraag is vergelijkbaar met aan een Nederlander vragen wat zijn roots waren 500 jaar geleden. Er is geen levende connectie meer met die informatie, wel met mythologie en daar uit voort komende tradities.

    Wat ik deze week leerde is dat er wel degelijk een historische reden is waarom er in Nederland relatief veel kennis over de Azteken beschikbaar is. Toen de Spanjaarden Mexico 500 jaar geleden veroverden, maakten zowel Mexico als de Lage Landen deel uit van hetzelfde rijk. Keizer Karel V stond toen aan het hoofd van dat rijk en woonde in wat nu België is. Hij sprak Vlaams of een soort Brabants. Veel artefacten uit de Nieuwe Wereld kwamen via Spanje ook onze kant op. In Brussel werd zelfs een van de eerste tentoonstellingen gehouden met deze voorwerpen. De mensen waren diep onder de indruk van de kunstwerken—sommige gemaakt van goud en veren—wat hen deed inzien dat de Azteken geen “barbaren” konden zijn, zoals vaak over inheemse bevolkingen werd gedacht.

    Tijdens de Gouden Eeuw, rond 1700, was Amsterdam een centrum van boekdrukkunst. Dat heeft eraan bijgedragen dat Nederland een belangrijke rol speelde in de beeldvorming van Mexico en dat er in onze regio veel interesse en informatie beschikbaar was—en nog steeds is.

    Helaas zijn veel van die kunstwerken verloren gegaan en niet intact gebleven.

    De Zonnesteen

    Onder het mom van de zon in huis halen wilde ik de zonsopkomst op een muur schilderen. Tot nu toe is het alleen een gele muur geworden, maar het idee om de Azteekse Zonnesteen op die muur te schilderen is ook al gepasseerd. Natuurlijk wilde ik eerst meer weten over die steen, waarop onder andere de Azteekse kalender is afgebeeld. Ik herinner me dat ik de steen (een replica) jaren geleden zag tijdens een bezoek aan het Volkenkunde Museum in Leiden.

    De Piedra del Sol is een representatie van het Azteekse concept van tijd, zijn cyclische aard en de relatie tussen de goden en de mensen. Het wordt vaak een kalender genoemd, maar het is vooral ceremonieel en minder praktisch bedoeld.

    De Azteekse visie op de schepping van het universum draait om het idee dat goden het fundament van alles zijn en dat tijd cyclisch is, in tegenstelling tot onze (Nederlandse) lineaire benadering van tijd. Tijd is natuurlijk een abstract concept, maar om het simpel samen te vatten: cyclische tijd wordt gezien als een herhaling van patronen—denk aan seizoenen en levensfasen—waarbij verbondenheid met de natuur en ritme centraal staan. Lineaire tijd daarentegen beschouwt tijd als een rechte lijn, met een duidelijk begin en einde, en legt de nadruk op vooruitgang, meten en plannen. Cyclische tijd benadrukt continuïteit en reflectie, terwijl lineaire tijd helpt bij organisatie en doelgerichtheid.

    Er wordt ook gezegd dat tijd en ruimte verbonden zijn, maar dat gaat mijn pet te boven. Simpel gezegd: tijden worden gezien als gebieden in de ruimte. Dat geeft al wat meer beeld, maar blijft toch abstract.

    Op de Zonnesteen zijn vijf tijdperken afgebeeld, die elk onderhevig zijn aan schepping en vernietiging.

    Terwijl ik dit schrijf, kijk ik hoe mieren een dode kakkerlak proberen te vervoeren. Ik ben  niet in mijn eigen huis, moet ik erbij zeggen. 😉

    Ondertussen ben ik verdwaald in de steen en zijn symbolen en denk ik niet dat ie als zon op de muur gaat fungeren, voor nu dus nog even alleen een gele muur. Wordt vervolgd..

  • Op zoek naar een vroedvrouw

    Op zoek naar een vroedvrouw

    Deze week stond in het teken van parteras (vroedvrouwen). Eind december ben ik uitgerekend, dus het moment van bevallen komt steeds dichterbij. Hier in Mexico-Stad is het niet gebruikelijk om thuis te bevallen, iets wat ik wel graag zou willen, omdat ik het idee van bevallen als iets intiems aanvoel. Een ziekenhuissfeer past hier niet echt bij, naar mijn gevoel. Natuurlijk zijn er altijd situaties waarin bevallen in het ziekenhuis onvermijdelijk is.

    We waren al een tijdje op zoek naar een verloskundige, maar dat verliep niet zo vlot, dus ik had het idee omarmd om toch in het ziekenhuis te bevallen. Het grootste deel zou ik dan thuis doen, en pas op het laatst naar het ziekenhuis gaan, dacht ik zo. Ondanks alle verhalen over kinderen die verwisseld worden, het snel uitvoeren van een keizersnede en de baby die niet direct in je armen wordt gelegd, maar eerst door ziekenhuispersoneel wordt aangekleed en gevoed, weet ik dat welk scenario het ook wordt, ik er op dat moment iets moois van zal maken.

    Totdat de geliefde afgelopen week zei: “Ik heb alle documenten die je in het ziekenhuis krijgt op mijn laptop, zodat je ze kunt doorlezen. Teken niets en geef ook niet je vingerafdrukken.” Ik vroeg: “Maar jij bent er toch gewoon bij, mocht ik naar het ziekenhuis gaan?” “Nee,” zegt hij, “niemand mag erbij aanwezig zijn.” Mijn hoofd ontplofte bijna toen ik dit hoorde. Dus jij mag niet bij de bevalling zijn, en ik ben daar alleen, met mijn gebrekkige Spaans, omringd door mensen die ik niet ken? “Ja, hoe is dit in Nederland dan?” vroeg hij. Daar is je partner of iemand die je wilt erbij aanwezig tijdens de bevalling in het ziekenhuis. “Ooh, hier niet…” Ik was even helemaal stil en in gedachten boekte ik alvast een enkeltje naar Nederland. Nee, grapje; op dat moment dacht ik dat nog niet, maar later in de week, toen we een kennismaking hadden met een partera waarbij het niet zo klikte, dacht ik het wel.

    In Nederland is verloskundige een erkend beroep. Ik ken de geschiedenis niet, maar in Mexico hebben verloskundigen het niet makkelijk en worden ze door medici vaak gezien als kwakzalvers. “Ja, wat weet je nou van iemands kennis als hij of zij niet gestudeerd heeft?” 😉 Dit beroep wordt nog steeds van moeder op dochter doorgegeven, of je studeert iets medisch en doet daarna praktijkervaring op in gemeenschappen, vaak in afgelegen delen van Mexico, waar het traditionele vak van partera nog bestaat. Analfabetisme is hier ook nog een ding. De zus van de geliefde moest een onderzoek doen naar de algemene gezondheid van de mensen die bij haar op consult komen; de praktijk ligt op zo’n 20 minuten rijden van waar wij wonen. En 40% van de vrouwen tussen de 20 en 30 jaar kon niet goed lezen en schrijven. Dat vond ik best wel heftig, want dit is hier in de stad, niet in een klein bergdorpje. Dit komt doordat er nog steeds veel vrouwen zijn die hun middelbare school niet doen of afmaken, bijvoorbeeld omdat ze zwanger raken. Omdat familie hier de kern is van het leven, is het onder een grote groep van de bevolking nog “normaal.” Voor mannen weet ik niet precies hoe het zit, maar zij moeten vaak werken om geld te verdienen, en als ze hun middelbare school niet afmaken, moeten ze hard werken voor weinig.

    Waar ik naartoe wilde, is dat ook traditionele vroedvrouwen vaak analfabeet zijn en de overheid hen verplicht cursussen te volgen, maar dat kunnen ze dus niet. Er vindt eigenlijk een vorm van discriminatie plaats.

    Deze week hadden we ook nog een gesprek met een andere partera waarbij het wel klikte, dus halleluja, nu kan mijn hart een beetje rusten.

    Birria

    Verder maakte ik deze week ook nog birria, een rundvleessoep met verschillende gedroogde chilipepers. Daar gingen ook weer botten in, wat voor mij nog steeds wat onwennig is. Deze keer vond ik een bot in de soep met een stuk merg erin. Dat had ik nog nooit echt gezien, laat staan gegeten. De geliefde zei: “Dat is goed voor je haar, proef het.” Met enige tegenzin nam ik een klein hapje, want aan de broze, jelly-achtige substantie had ik al verwachtingen. Ik kon het bijna niet doorslikken, dus het bleef bij dat ene hapje. Haha, waar is die Roos gebleven die alles stoer proefde en at? Het level exotische smaken ligt hier even wat hoger.

    Birria rundvlees soep
    Close up van de botten en dus ook een bot met merg boven aan.
  • Daar zit een luchtje aan

    Daar zit een luchtje aan

    Tot dusver had ik dit nog niet ervaren. De markt waar we boodschappen gingen doen, leek in eerste instantie rustig: groenten, fruit, kleding, schoonmaakspullen, decoratie voor Día de Muertos, eetkraampjes. Maar naarmate we verder liepen, overviel me een drukkende sfeer. Ik kon het niet goed plaatsen, maar dacht wel: ik moet mijn telefoon en tas in de gaten houden en vooral niet te lang op deze markt blijven. Uiteindelijk is er niets gebeurd, maar we zagen wel een vrouw eerst een appel stelen en daarna nog wat andere dingen. Sommige verkopers vervalsten hun weegschalen; je kocht 2 kilo, maar kreeg slechts 1 tot 1,5 kilo. Een markt met een nare sfeer, waar het leek alsof iedereen elkaar probeerde op te lichten. Maar ik moet toegeven, het was ook wel een beetje spannend. We waren blij toen we weer in de auto zaten en zeiden tegen elkaar: “Leuke nieuwe markt ontdekt, maar nooit meer.” Dit is denk ik een goed voorbeeld van hoe sommige buurten in Mexico-Stad gevaarlijk kunnen zijn. Het zijn niet de individuen die voor onveiligheid zorgen, maar er heerst een soort collectieve slechtheid die besmettelijk lijkt te werken—natuurlijk altijd met uitzonderingen daargelaten.

    Straataltaar, met alle denkbare heilige vertegenwoordigd.
    Jesús Malverde.
    Offerwaar; drank, kogelhulzen, pijpje.
    Sangria preparada.

    Jesús Malverde

    Maar het hield deze week niet op. In mijn verzameling straatkapelletjes ben ik voor het eerst een Jesús Malverde tegengekomen. Toen ik een foto maakte, liep een jongen van een jaar of 18 intimiderend dicht langs me, met een starende blik alsof hij een wedstrijd wilde doen om te zien wie het langst niet zou knipperen. Gelukkig liep hij gewoon door, en ik had mijn telefoon nog in mijn hand 😉 Er wordt gezegd dat de straten waar Santa Muerte vereerd wordt een beetje gevaarlijk zijn. Ik moet wel zeggen dat er soms een andere sfeer hangt, maar echt gevaar heb ik zelf nog niet meegemaakt. Dit altaar had niet alleen een Jesús Malverde, maar ook een paar Santa Muertos, lege kogelhulzen en offerwaren zoals drank, geld en sigaretten. Er stonden ook een Guadalupe en een Sint Judas; deze straat is goed beschermd 😉

    Maar wie is die Jesús Malverde? Ik ben hem overigens nog maar weinig tegengekomen; hij is vooral populair in het noorden van Mexico. Hij was een Mexicaanse bandiet die is uitgegroeid tot een volksheilige. Hij staat ook wel bekend als de ‘narco-heilige’ en heeft een Robin Hood-imago. De “gewone” Mexicanen vinden dat je beter niet in aanraking kunt komen met Jesús Malverde of Santa Muerte. De vader van de geliefde moest een keer voor zijn werk in een gebouw zijn in een gevaarlijk deel van de stad, en daar stuitte hij op een groot Santa Muerte-altaar, versierd met echte schedels en machetes.

    La Niña Blanca

    Wat ging ik ook alweer doen? O ja, items kopen om een badkamergootsteen te repareren. Daar heb je dan weer een straat voor, met alleen maar winkels met gereedschappen en bouwmaterialen. Op de terugweg haalden we een sangria preparada, dat is een frisdrank met druivensmaak, niet de sangria die we in Nederland kennen. Er gaat ijs, limoen en een beetje zout in, en op de rand van de beker zit tamarinde met chili en sesamzaadjes.

    Toen reden we toevallig langs een groot altaar met drie skeletten in roze gewaden. Het duurde even voordat ik een foto kon maken, want telkens stopten er mensen voor het altaar om een kruisje te slaan dat eindigt met een kus op de hand. Het is oktober en dat betekent dat we richting Día de Muertos, Halloween en de pelgrimstocht van de Heilige Guadalupe gaan. Rond 1 en 2 november wordt ook Santa Muerte extra vereerd, dit staat los van Dias de Muertos, met speciale diensten en bijeenkomsten. Toen ik er wat meer over ging lezen, ontdekte ik dat ze ook wel “La Niña Blanca,” het witte meisje, wordt genoemd.

    Deze cultus rond Santa Muerte heeft voor veel controverse en verdeelde meningen gezorgd in de Mexicaanse samenleving. Sommigen beschouwen het als een legitieme geloofsuiting en een steun in moeilijke tijden, terwijl anderen het zien als een afwijking van het katholicisme en een bijgelovige sekte die afgoderij promoot.

    Santa Muerte in roze jurk x3. Zouden dan net als de Sinterklaas en zijn hulpsinterklazen in Nederland de linker en rechter een hulp Santa Muerte zijn?

    Verzekering

    Deze week was ik ook nog bezig met papieren, dit keer om verzekerd te zijn in Mexico. Als je geen geld hebt, is de zorg in Mexico in principe gratis, maar dat hangt af van de behandeling en de locatie, en je hebt weinig keuzevrijheid. Er zijn staatsziekenhuizen en privéklinieken. Bij sommige banen kun je voordelig verzekerd zijn; er wordt dan een bedrag van je salaris ingehouden en al je gezinsleden zijn automatisch verzekerd. Nu ik een verblijfsvergunning heb en getrouwd ben, kan ik worden toegevoegd aan de verzekering—wel zo handig met een bevalling op komst. Over die bevalling wil ik trouwens ook nog iets zeggen, want het begint nu tot me door te dringen dat het bijna zover is. Ik zou graag thuis willen bevallen, maar als je dat hier in Mexico zegt, krijg je een blik alsof je zegt dat je op straat wilt bevallen. In de ogen van veel inwoners van Mexico-Stad is het gevaarlijk. Het is hier normaal om in een ziekenhuis of geboortekliniek te bevallen, maar ze zijn hier niet zo voorzichtig met het uitvoeren van een keizersnee. Dat wil ik natuurlijk ten koste van alles vermijden. Dus of het een thuisbevalling wordt of een ziekenhuisbevalling, is nog even afwachten.

    In de aanloop naar Dia de Muertos op 1 en 2 november zijn nu al alle straten versierd. Hier twee enorme poppen in een winkel.
    Of deze, een skelet met een winkelwagentje.