mexicaansleven

Category: Persoonlijk

  • “God bless you”

    “God bless you”

    Soms, als ik alleen over straat loop, zeggen mensen, nadat ze me eerst verwonderd aankijken, “God bless you”, in het engels. Het eerste wat ik dan denk is: ik hoop niet dat ze denken dat ik Amerikaans ben, want ik ben een Europeaan, en dat is toch wel een verschil. Blijkbaar boeit het me opeens dat ik als een Europeaan gezien wil worden. Dan vraag ik me af waarom ze dat zeggen. Kan ik hier eigenlijk niet lopen en heb ik de zegen van God nodig? Dus een soort verkapte waarschuwing, of zijn ze gewoon onder de indruk omdat ze iemand zien die blond is? Ik ben er nog niet uit.

    Gisteren was ik in Polanco, dat is een rijk gedeelte van Mexico-Stad waar veel ambassades en winkelketens zoals Hermès en Louis Vuitton zitten. De Mexicanen die daar lopen, zijn gekleed zoals ik gewend ben in Nederland: mooie schoenen, dure tas, etc. Maar die zul je niet zien in het gedeelte van Mexico-Stad waar ik woon… Dus het is misschien ook een beetje apart dat ik daar loop. Gek hè, in Nederland is alles gewoon gemixt, maar hier is er een scheiding van mensen en waar ze wel en niet komen.

    Vandaag zag ik mijn schaduw en dacht ik: jeetje, wat een buik. Als ik zelf het vooraanzicht in de spiegel zie, valt het wel mee, maar het zijaanzicht begint steeds boller te worden.
    Ook hier regent het wel eens, kort maar veel!

    Woensdag moet ik weer even iets met een papier regelen. Vraag me niet naar de details, maar dit papier zal ervoor zorgen dat ik ook geheel verzekerd ben in Mexico. We moesten naar een gebouw van justitie, op een plek waar je niet wilt lopen als het donker is. Door een gangetje, een kantoortje in. Verhaal vertellen welk document we nodig hebben. Na wat heen en weer gepraat zou de man ons helpen. De vrouw die ook in het kantoortje zat, zei: “Hey, wonen jullie daar en daar? Ja? Oh ja, ik zag jullie vrijdag op de markt.” Kleine wereld, zo’n wereldstad. We overhandigden wat papieren aan de man en moesten weer even buiten het kantoor wachten. Dit was de plek waar mensen die veroordeeld waren voor iets naartoe moesten komen om of te betalen of naar de gevangenis te gaan. Terwijl we daar zaten, werd er eerst een vrouw in de boeien geslagen en daarna twee vrij normaal uitziende jongens. Ze hadden allemaal iets gestolen: de vrouw een paar bekers die niet meer waard waren dan 2 euro. Ik vroeg aan de geliefde: en wat nu? Ze zouden naar een andere locatie gebracht worden om in gesprek te gaan met de persoon van wie ze gestolen hadden om tot een overeenkomst te komen. Betalen wat ze gestolen hadden en meer. Vervolgens ging de man die het document voor ons aan het opstellen was, de belangrijkste persoon op deze locatie, even naar buiten nadat hij snel iets overlegd had met een ander mannetje. Er verscheen een soort grijns op het gezicht van de geliefde en ik vroeg waarom. “Waarom denk je dat hij even naar buiten gaat? Sigaretje roken?” zei ik. “Nee, die gaat even een zaak afhandelen. Oftewel, wat geld ontvangen zodat iemand bijvoorbeeld niet naar de gevangenis hoeft. Maar hij zet er wel zijn baan voor op het spel,” zei de geliefde erachteraan. Hij kwam terug met drie pakketten lunch die hij ook even goed duidelijk in beeld van de camera’s bracht. Daarna vertelde de geliefde dat een politieagent maandelijks te weinig verdient om van rond te komen, en dat ze dus tijdens het werk met de mensen deals maken (geld ontvangen) en daar verdienen ze de rest van hun salaris mee bij elkaar (maar dus wel zwart). Ik zeg: “Oh, dus dat is eigenlijk een beetje hetzelfde als het cannabis gedoogbeleid in Nederland, in de zin van: de beleidsmakers weten welk beleid ze maken en dus wat ze van hun medewerkers vragen?” “Ja, dat klopt. Iedereen weet wat er aan de hand is, maar het werkt.”

  • Geïmporteerde aarde

    Geïmporteerde aarde

    Deze week was ik veel op pad voor documenten. Dus dan ben je eigenlijk meer dan de helft van je dag bezig om ergens heen te reizen, daar te wachten en te regelen wat je wilt regelen. Ik hoor mezelf heel vaak denken: “Hey jongens, dit is niet efficiënt.” Maar uiteindelijk komen de dingen ook goed, zelfs als ze op een inefficiënte manier gaan. Het kan alleen wat meer tijd kosten.

    Ook heb ik deze week even 60 kilo aarde naar de stad laten importeren en de geliefde het naar boven laten tillen (3 trappen). “Importeren” is natuurlijk overdreven, maar er zit blijkbaar nog best wat dramatiek in mij nu ik hier in een megastad ben.

    Dit was het voor nu. Volgende week meer.


    Een gelatine-taartje met druiven. Gelatine is echt een ding hier; je kunt overal van deze leuke zoete snackjes kopen. Ik moet er nog steeds altijd een beetje aan wennen, die gelatine.

    Deze Guadalupe-altaartjes kwam ik onder andere tegen. Lekkere kleurtjes.

    Kijk, hier is een zak aarde op het balkonnetje om mijn plantencollectie te vergroten. Het hele huis moet vol.

  • Regenpijp, documenten en elote

    Vroeg of laat zou ik hiermee in aanraking komen: het bureaucratische systeem van Mexico. Mijn geboorteakte, die ik in Nederland netjes heb voorzien van een apostille — een soort zegel van echtheid gegeven door de rechtbank van Nederland — moet nu in Mexico ook door een persoon van justitie op echtheid worden gecontroleerd voordat ik er iets mee kan. Alles gaat hier fysiek, niets digitaal. Nou ja, de telefoon gebruiken ze wel. We komen uiteindelijk in een doolhof van een gerechtsgebouw bij de persoon die ons misschien kan helpen. Haar bureau is gestyled in glitter, er staat een luchtbevochtiger met geur, een soort fonteintje met een glitterballetje dat beweegt. Een drinkbeker beplakt met glitter, ze heeft regenbooghakken aan en schrijft met een roze pen. Comisch. Ze vertelt ons dat de persoon die het document kan vertalen en controleren, net twee maanden geleden is overleden en dat er nog geen vervanger is. Ze zoekt naar een mogelijke oplossing; we moeten bellen naar een andere instantie. Daar is bekend dat de man dood is, maar dit is nog niet doorgevoerd in het systeem. De oplossing is nu dat ze een document gaat opstellen waarin staat dat de persoon die een Nederlands document kan beoordelen op het moment niet aanwezig is… Wordt vervolgd.

    Regenpijp

    Het was ochtend en er werd mij gevraagd om naar buiten te komen, de geliefde stond bij een regenpijp waar een kattenmiauw uit kwam. Wat te doen? Ik stelde voor met een telefoon met flits in de regenpijp te kijken hoe ver de kat vastzat. Wat bleek: de kat zat niet vast, maar was nog heel klein en zonder moeder. Om een lang verhaal kort te maken: dat katje moest dus mee naar huis… In Mexico vieren ze elke dag wel iets en heel toevallig was het precies op deze dag Internationale Kattendag. Wist jij dat? 😉

    In de avond werden er maïskolven gekookt en op een stokje gezet. Ingesmeerd met een laagje mayo, geraspte kaas en chili erop, heerlijk. Ik heb helaas alleen een foto van de al opgegeten maïskolven.

    El gatito; het kleine katje
    Kopje koffie, bij gebrek aan ander beeldmateriaal.

    Suadero

    Ook ben ik naar de markt geweest aan de gevaarlijke kant van de weg. Als je verse groenten en fruit wilt, moet je naar de markt, want dit kan je niet standaard in een supermarkt krijgen, alleen in hele grote. En dan bedoel ik Amerikaanse Walmart-grote. We kochten onder andere mango’s, papaya, een kilo limoenen, chili’s, rode tomaten, groene tomaten, koriander, appels en bananen.

    Nog even over dat katje dat hier nu rondloopt. Ik word er dus eigenlijk verdrietig van. Soms is het dan aan het miauwen om zijn moeder te zoeken en loopt het een beetje rond in de kamer, en dan vind ik het gewoon echt heel zielig dat het zo op een vreemde plek is. Normale mensen vinden het heel schattig en zijn blij dat ze iets kunnen doen voor een verdwaald katje, maar mijn hart bloedt een soort van. Nou ja, het katje begint zich al steeds meer op zijn gemak te voelen en wil veel spelen. 

    Vandaag ging ik iets van gehakt maken, of althans dat dacht ik gekocht te hebben bij een slager. Ik heb nu een vaste plek gevonden in een nauw en overdekt straatje. Het vlees dat in grote hompen voor je ligt, ziet er goed uit, de slager is aardig en er zijn maar liefst twee grote Guadalupe-altaren met kaarsen en water. Maar dat gehakt bleek een soort draadjesvlees in stukken gesneden met ook een beetje vet van de koe erbij om het in te bakken. Van een gehaktbal ging ik opeens naar suadero-vlees, dit wordt vaak als een taco gegeten: dus een maïstortilla met het suadero-vlees en verse ui en koriander en een pittige salsa. Je kan deze taco ook overal op straat krijgen en van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Het is het vlees van het gedeelte van de koe tussen de ribben en de huid.

    Ik heb het gemaakt door het vlees eerst 20 minuten in een snelkookpan met ui, knoflook, pepertje en water te koken. Van het kookvocht kan je soep maken en het vlees bak je vervolgens nog een beetje krokant in het vet van de koe. Wij aten het op een broodje met een salsa van chipotle — dit is een soort gerookte peper — en een tomatensoep met aardappel.

    Bus

    Ik had deze week ook weer meerdere coole buservaringen. Deze was zaterdagavond, met veel mensen in de bus. Wij stonden voorin, vlak bij de deur en dus ook bijna bij de chauffeur op schoot: een grote man met tatoeages. Naast hem zat, denk ik, zijn vrouw of vriendin. Door de speakers klonk salsamuziek met als thema de liefde. De deuren waren natuurlijk lekker open, dus de wind door onze haren.

    Voorbeeldje van de playlist, songtitel; “Ik ga de liefde met je bedrijven in mijn dromen”.
    Dit was weer in een andere bus, namelijk één die werd bestuurd door een jonge die eruit zag als 16 haha. Hier zijn Santa Muerte. Hij reed pittig hard.
  • Kokosnoten en Camote

    Kokosnoten en Camote

    Kokosnoot

    Ik kreeg deze week een kokosnoot, wat een leuk cadeau. Best wel zwaar en als je het bewoog hoorde je het kokoswater klotsen. Nu kon ik voor de eerste keer dan ook echt mijn machete gebruiken. Of nou ja, een soort van uitproberen. De geliefde heeft uiteindelijk geholpen de kokosnoot open te hakken. Want wat heb ik geleerd: een machete gebruik je niet als een mes maar meer als een bijl.

    Twee glazen kokoswater en natuurlijk de kokos in de kokosnoot.
    Een nu nog ongetrouwde hand.

    Nu ga ik even nonchalant vertellen dat ik deze week ringen heb gekocht, hele speciale ringen namelijk trouwringen. Waarom vertel ik dit nonchalant? Omdat trouwen eigenlijk iets is dat je doet als je misschien 10 jaar bij elkaar bent; het is groot. Ik heb in mijn leven nooit gestreefd naar het willen trouwen met iemand. Ik denk dat als je relatie goed zit, dat commitment van elkaar steunen en groter maken er automatisch al is; trouwen draagt daar niets aan bij. Nu kan je heel veel zeggen over de symboliek en waarden rondom trouwen, en daar kan je natuurlijk iets heel moois van maken. Toch vind ik het gewoon heftig om schriftelijk vast te leggen, en misschien gaat het wel om dat vastleggen waar ik moeite mee heb, dat je voor de rest van je leven met diegene zal zijn. Zo gaat het leven toch niet, in ieder geval mijn leven niet. Uiteindelijk gebeurt het leven en het kan dan zo zijn dat je je hele leven met een persoon bent. Dat is aannemelijker dan dat je zegt: ik ga voor de rest van mijn leven met deze persoon zijn, en dat dat dan ook gebeurt. Dat definitieve idee, daar ben ik gewoon niet zo goed in.

    Nu twijfel ik gelukkig niet aan de relatie die ik heb, maar het heeft enige moeite gekost om het idee van trouwen te omarmen. Dan vraag je je misschien af: waarom ga je dan trouwen? Nou, als ik eerlijk ben, maakt het de bureaucratische zaken wel iets gemakkelijker. Maar zo makkelijk kom ik er ook niet van af, want in Mexico wordt er nog echt waarde gehecht aan de rituelen en symboliek van grote levensmomenten zoals trouwen. Dat doe je echt met veel intentie en een feest, je maakt er een moment van met veel energie en emoties, het doorleven zal je. Het even zo als iets zakelijks parkeren zit er niet in, en misschien maar goed ook.

    Het uitzoeken van de ringen was boven verwachting leuk. De geliefde was een beetje zenuwachtig; dat is hij altijd bij zulke bijzondere en speciale momenten. Hij lacht dan extra veel, dus het is eigenlijk heel schattig. We hebben uiteindelijk iets weten te kiezen waar we beide een goed gevoel bij hebben.

    Ja, ik ben dit aan het doen en het voelt goed, is mijn conclusie. Het echte grote feest zal nog op zich laten wachten want daar is veel voorbereiding voor nodig.

    Soms in de avond hoor je een soort fluitende stoomtrein op straat. Het geluid van lucht met druk dat door een buis gaat. Het is een mannetje met een karretje waar een half olievat met vuur erin op staat. Hij verkoopt een soort gebakken gerookte banaan en zoete aardappel. Dit keer had ik honger, dus de geliefde is snel naar buiten gerend (in de regen) om een camote voor mij te halen.

    Hier het geluid van de camote man.
    Camote snack

    Elke bus die je betreedt heeft zijn eigen sfeer. Zeker altijd wel gechuned met speakers en waar dus dan ook specifieke muziek uit komt. Deze bus was ook voorzien van een klein Santa Muerte altaartje, dan weet je dat ze toch iets meer gangster zijn dan wanneer er een Guadalupe staat 😉
    De bus was lekker vol en dat betekent dat de deuren open staan en er een paar mensen (oké gewoon één) half uit de deur hangen. Dat maak je toch iets minder vaak mee in Nederland 😉

  • “En als ik val, sta ik weer op.”

    “En als ik val, sta ik weer op.”

    Schilderij door Jorge Bonola een mexicaanse kunstenaar uit Oaxaca.

    En la casa

    In het kader van het leren van Spaans begin ik vaak met een zin of uitspraak die ik tegenkom waarvan ik de betekenis niet direct begrijp. Dit is bijvoorbeeld zo’n zinnetje, weergegeven op een schilderijtje: “Y si me caigo, me vuelvo a levantar.”

    “En als ik val, sta ik weer op.”

    Deze week ben ik de straat niet veel op geweest, hoogstens naar de markt voor groente en dergelijke. Dat vond ik prima.
    Ik ben bezig met het schilderen van alles dat van hout is. Kakkerlakken eten namelijk alles wat organisch is (weer wat geleerd) en onbewerkt hout is dus ook een smakelijk hapje.

    Terwijl ik dit schrijf, lig ik in een hangmat en komt er om mij heen overal water naar beneden, want het regent en bliksemt.
    Het is namelijk zondag en we zijn bij de ouders van mijn geliefde.
    Hiervoor waren we bij de oma van mijn geliefde geweest. En vraag me niet waarom of hoe, maar er werden appels geserveerd, het woord pindakaas kwam ter sprake en toen kreeg ik ook opeens een broodje pindakaas. Dus ik raakte in de war; ben ik nou in Nederland of in Mexico? Ik keek waarschijnlijk iets te enthousiast bij het broodje pindakaas, dus ik kreeg gelijk de hele pot en ook het hele brood. Zijn oma geeft graag dingen weg. Ook kreeg ik een vleeshamer (ik weet de correcte naam niet) om vlees plat te slaan. En munten van 20 peso’s die bijzonder zijn, want die komen niet veel voor. Het is meestal in briefpapier.

    Een van mijn favoriete gerechten is pico de gallo. Dit eet je op een tostada of een broodje. Ik had het deze keer op een stokbroodje. Het is eigenlijk een soort bruschetta maar dan ook met avocado, koriander en veel limoen. Op het broodje zitten bonen, kaas dat geroosterd is en eventueel ook ham en dan dus die topping van pico de gallo.

    Dit is het nu even voor deze week, volgende week weer een nieuwe update.