Tot dusver had ik dit nog niet ervaren. De markt waar we boodschappen gingen doen, leek in eerste instantie rustig: groenten, fruit, kleding, schoonmaakspullen, decoratie voor Día de Muertos, eetkraampjes. Maar naarmate we verder liepen, overviel me een drukkende sfeer. Ik kon het niet goed plaatsen, maar dacht wel: ik moet mijn telefoon en tas in de gaten houden en vooral niet te lang op deze markt blijven. Uiteindelijk is er niets gebeurd, maar we zagen wel een vrouw eerst een appel stelen en daarna nog wat andere dingen. Sommige verkopers vervalsten hun weegschalen; je kocht 2 kilo, maar kreeg slechts 1 tot 1,5 kilo. Een markt met een nare sfeer, waar het leek alsof iedereen elkaar probeerde op te lichten. Maar ik moet toegeven, het was ook wel een beetje spannend. We waren blij toen we weer in de auto zaten en zeiden tegen elkaar: “Leuke nieuwe markt ontdekt, maar nooit meer.” Dit is denk ik een goed voorbeeld van hoe sommige buurten in Mexico-Stad gevaarlijk kunnen zijn. Het zijn niet de individuen die voor onveiligheid zorgen, maar er heerst een soort collectieve slechtheid die besmettelijk lijkt te werken—natuurlijk altijd met uitzonderingen daargelaten.
Jesús Malverde
Maar het hield deze week niet op. In mijn verzameling straatkapelletjes ben ik voor het eerst een Jesús Malverde tegengekomen. Toen ik een foto maakte, liep een jongen van een jaar of 18 intimiderend dicht langs me, met een starende blik alsof hij een wedstrijd wilde doen om te zien wie het langst niet zou knipperen. Gelukkig liep hij gewoon door, en ik had mijn telefoon nog in mijn hand 😉 Er wordt gezegd dat de straten waar Santa Muerte vereerd wordt een beetje gevaarlijk zijn. Ik moet wel zeggen dat er soms een andere sfeer hangt, maar echt gevaar heb ik zelf nog niet meegemaakt. Dit altaar had niet alleen een Jesús Malverde, maar ook een paar Santa Muertos, lege kogelhulzen en offerwaren zoals drank, geld en sigaretten. Er stonden ook een Guadalupe en een Sint Judas; deze straat is goed beschermd 😉
Maar wie is die Jesús Malverde? Ik ben hem overigens nog maar weinig tegengekomen; hij is vooral populair in het noorden van Mexico. Hij was een Mexicaanse bandiet die is uitgegroeid tot een volksheilige. Hij staat ook wel bekend als de ‘narco-heilige’ en heeft een Robin Hood-imago. De “gewone” Mexicanen vinden dat je beter niet in aanraking kunt komen met Jesús Malverde of Santa Muerte. De vader van de geliefde moest een keer voor zijn werk in een gebouw zijn in een gevaarlijk deel van de stad, en daar stuitte hij op een groot Santa Muerte-altaar, versierd met echte schedels en machetes.
La Niña Blanca
Wat ging ik ook alweer doen? O ja, items kopen om een badkamergootsteen te repareren. Daar heb je dan weer een straat voor, met alleen maar winkels met gereedschappen en bouwmaterialen. Op de terugweg haalden we een sangria preparada, dat is een frisdrank met druivensmaak, niet de sangria die we in Nederland kennen. Er gaat ijs, limoen en een beetje zout in, en op de rand van de beker zit tamarinde met chili en sesamzaadjes.
Toen reden we toevallig langs een groot altaar met drie skeletten in roze gewaden. Het duurde even voordat ik een foto kon maken, want telkens stopten er mensen voor het altaar om een kruisje te slaan dat eindigt met een kus op de hand. Het is oktober en dat betekent dat we richting Día de Muertos, Halloween en de pelgrimstocht van de Heilige Guadalupe gaan. Rond 1 en 2 november wordt ook Santa Muerte extra vereerd, dit staat los van Dias de Muertos, met speciale diensten en bijeenkomsten. Toen ik er wat meer over ging lezen, ontdekte ik dat ze ook wel “La Niña Blanca,” het witte meisje, wordt genoemd.
Deze cultus rond Santa Muerte heeft voor veel controverse en verdeelde meningen gezorgd in de Mexicaanse samenleving. Sommigen beschouwen het als een legitieme geloofsuiting en een steun in moeilijke tijden, terwijl anderen het zien als een afwijking van het katholicisme en een bijgelovige sekte die afgoderij promoot.
Verzekering
Deze week was ik ook nog bezig met papieren, dit keer om verzekerd te zijn in Mexico. Als je geen geld hebt, is de zorg in Mexico in principe gratis, maar dat hangt af van de behandeling en de locatie, en je hebt weinig keuzevrijheid. Er zijn staatsziekenhuizen en privéklinieken. Bij sommige banen kun je voordelig verzekerd zijn; er wordt dan een bedrag van je salaris ingehouden en al je gezinsleden zijn automatisch verzekerd. Nu ik een verblijfsvergunning heb en getrouwd ben, kan ik worden toegevoegd aan de verzekering—wel zo handig met een bevalling op komst. Over die bevalling wil ik trouwens ook nog iets zeggen, want het begint nu tot me door te dringen dat het bijna zover is. Ik zou graag thuis willen bevallen, maar als je dat hier in Mexico zegt, krijg je een blik alsof je zegt dat je op straat wilt bevallen. In de ogen van veel inwoners van Mexico-Stad is het gevaarlijk. Het is hier normaal om in een ziekenhuis of geboortekliniek te bevallen, maar ze zijn hier niet zo voorzichtig met het uitvoeren van een keizersnee. Dat wil ik natuurlijk ten koste van alles vermijden. Dus of het een thuisbevalling wordt of een ziekenhuisbevalling, is nog even afwachten.
