Vroeg of laat zou ik hiermee in aanraking komen: het bureaucratische systeem van Mexico. Mijn geboorteakte, die ik in Nederland netjes heb voorzien van een apostille — een soort zegel van echtheid gegeven door de rechtbank van Nederland — moet nu in Mexico ook door een persoon van justitie op echtheid worden gecontroleerd voordat ik er iets mee kan. Alles gaat hier fysiek, niets digitaal. Nou ja, de telefoon gebruiken ze wel. We komen uiteindelijk in een doolhof van een gerechtsgebouw bij de persoon die ons misschien kan helpen. Haar bureau is gestyled in glitter, er staat een luchtbevochtiger met geur, een soort fonteintje met een glitterballetje dat beweegt. Een drinkbeker beplakt met glitter, ze heeft regenbooghakken aan en schrijft met een roze pen. Comisch. Ze vertelt ons dat de persoon die het document kan vertalen en controleren, net twee maanden geleden is overleden en dat er nog geen vervanger is. Ze zoekt naar een mogelijke oplossing; we moeten bellen naar een andere instantie. Daar is bekend dat de man dood is, maar dit is nog niet doorgevoerd in het systeem. De oplossing is nu dat ze een document gaat opstellen waarin staat dat de persoon die een Nederlands document kan beoordelen op het moment niet aanwezig is… Wordt vervolgd.
Regenpijp
Het was ochtend en er werd mij gevraagd om naar buiten te komen, de geliefde stond bij een regenpijp waar een kattenmiauw uit kwam. Wat te doen? Ik stelde voor met een telefoon met flits in de regenpijp te kijken hoe ver de kat vastzat. Wat bleek: de kat zat niet vast, maar was nog heel klein en zonder moeder. Om een lang verhaal kort te maken: dat katje moest dus mee naar huis… In Mexico vieren ze elke dag wel iets en heel toevallig was het precies op deze dag Internationale Kattendag. Wist jij dat? 😉
In de avond werden er maïskolven gekookt en op een stokje gezet. Ingesmeerd met een laagje mayo, geraspte kaas en chili erop, heerlijk. Ik heb helaas alleen een foto van de al opgegeten maïskolven.
Suadero
Ook ben ik naar de markt geweest aan de gevaarlijke kant van de weg. Als je verse groenten en fruit wilt, moet je naar de markt, want dit kan je niet standaard in een supermarkt krijgen, alleen in hele grote. En dan bedoel ik Amerikaanse Walmart-grote. We kochten onder andere mango’s, papaya, een kilo limoenen, chili’s, rode tomaten, groene tomaten, koriander, appels en bananen.
Nog even over dat katje dat hier nu rondloopt. Ik word er dus eigenlijk verdrietig van. Soms is het dan aan het miauwen om zijn moeder te zoeken en loopt het een beetje rond in de kamer, en dan vind ik het gewoon echt heel zielig dat het zo op een vreemde plek is. Normale mensen vinden het heel schattig en zijn blij dat ze iets kunnen doen voor een verdwaald katje, maar mijn hart bloedt een soort van. Nou ja, het katje begint zich al steeds meer op zijn gemak te voelen en wil veel spelen.
Vandaag ging ik iets van gehakt maken, of althans dat dacht ik gekocht te hebben bij een slager. Ik heb nu een vaste plek gevonden in een nauw en overdekt straatje. Het vlees dat in grote hompen voor je ligt, ziet er goed uit, de slager is aardig en er zijn maar liefst twee grote Guadalupe-altaren met kaarsen en water. Maar dat gehakt bleek een soort draadjesvlees in stukken gesneden met ook een beetje vet van de koe erbij om het in te bakken. Van een gehaktbal ging ik opeens naar suadero-vlees, dit wordt vaak als een taco gegeten: dus een maïstortilla met het suadero-vlees en verse ui en koriander en een pittige salsa. Je kan deze taco ook overal op straat krijgen en van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Het is het vlees van het gedeelte van de koe tussen de ribben en de huid.
Ik heb het gemaakt door het vlees eerst 20 minuten in een snelkookpan met ui, knoflook, pepertje en water te koken. Van het kookvocht kan je soep maken en het vlees bak je vervolgens nog een beetje krokant in het vet van de koe. Wij aten het op een broodje met een salsa van chipotle — dit is een soort gerookte peper — en een tomatensoep met aardappel.
Bus
Ik had deze week ook weer meerdere coole buservaringen. Deze was zaterdagavond, met veel mensen in de bus. Wij stonden voorin, vlak bij de deur en dus ook bijna bij de chauffeur op schoot: een grote man met tatoeages. Naast hem zat, denk ik, zijn vrouw of vriendin. Door de speakers klonk salsamuziek met als thema de liefde. De deuren waren natuurlijk lekker open, dus de wind door onze haren.
