Soms ben ik heel geïnspireerd en vibe ik van het ene verwonderlijke in het andere. Dan stamp ik van alles uit de grond. Op andere momenten komt er niets uit mijn handen. Alsof alles om mij heen stil blijft staan en ik nergens aan begin. Daar kan ik dan niet zo goed mee omgaan. Het frustreert me. Ik wil liever vooruit, iets maken, ergens induiken, voelen dat er iets gebeurt. Waarom voelt stilstand voor mij als iets waar ik vanaf moet, terwijl het blijkbaar net zo goed onderdeel is van mijn leven als de momenten waarop alles vanzelf lijkt te gaan? Ik vecht daar volgens mij al mijn hele leven mee.
Waar ik nu opeens aan moet denken, is toen ik een paar dagen in Mexico-Stad was, samen met een vriendin. Het was mijn eerste keer in Mexico en ik was er op reis, Ik wist toen nog helemaal niet dat daar een heel verhaal uit zou voortvloeien en dat ik me uiteindelijk in Mexico zou gaan vestigen. Ik herinner me dat ik op een bepaald moment dacht: en wat is hier dan de zin van het leven? Ik had namelijk net een beetje het idee dat ik die in Nederland gevonden had. Of in ieder geval dat ik daar bepaalde ideeën over had gecreëerd die wel tot een soort kern gingen. En wat is die zin dan hier? Daar ben ik nog steeds niet achter. Wel is het leven hier harder. Rauwer. Instinctiever. De vraag wat de zin van het leven is lijkt voor de meeste mensen ook niet zo relevant. Je wilt gewoon vooral zorgen dat je comfortabel kunt leven zonder al te veel problemen. Dat is soms best een uitdaging, want hier heb je bijvoorbeeld de kans dat ze gewoon je wielen onder je auto vandaan stelen als je hem per ongeluk op de verkeerde plek parkeert. Maar goed, die vragen over het bestaan zijn voor mij wel relevant.
Een paar dagen geleden zag ik wel iets moois. Het was ochtend, de zon scheen en in de verte zag ik vanuit Puebla de vulkanen Popocatépetl en Iztaccíhuatl. Achter de berg zag je nog vaag de contouren van een enorme maan. Die grote maan achter die berg, daarnaast een actieve vulkaan. Ook al was het in de verte, toch was het heel indrukwekkend. Toen ik laatst een ander stadje bezocht aan de andere kant van de vulkaan, zag ik daar een heel groot nieuw gemaakt bord met alle evacuatieroutes voor het geval de vulkaan gaat uitbarsten. Ook Mexico-Stad kan in de problemen komen als de vulkaan nog actiever wordt. Nu is het wel eens zo dat er veel deeltjes in de lucht zijn. Dan kan je overal met je vinger langs gaan en zit er een zwart laagje op. Het is toch een vreemd idee dat zo’n enorme, actieve vulkaan gewoon onderdeel is van het landschap waarin je leeft.
Ook gingen we op avontuur en deze keer was de bestemming Toluca, aan één kant van Mexico-Stad en een plek waar ik nog niet geweest was. Mexico-Stad was vroeger een groot meer en ligt dus wat lager. Als je de stad uitgaat moet je altijd over een bergpas, waar het opeens veel kouder is en waar naaldbomen staan. Het doet me altijd een beetje denken aan Oostenrijk. Er komt rook uit de schoorstenen van de huizen en restaurants en het is er soms mistig. Ik zeg dan tegen mijn geliefde: als ik ooit ziek ben van heimwee, moet je me hierheen brengen. Naar die bergen. Die frisse kou doet me aan Nederland denken. Vervolgens rij je de bergen weer een beetje uit en afhankelijk van de plek en hoe hoog of laag het ligt, is het koud of warm.
Toluca is de hoofdstad van de staat Mexico. En dus niet Mexico-Stad. Een beetje zoals in Nederland: de hoofdstad van Noord-Holland is Haarlem en niet Amsterdam. Mexico-Stad is de hoofdstad van Mexico en is eigenlijk een soort staatje op zichzelf. In Toluca heeft Iemand bedacht dat het een goed idee was om door het hele centrum driebaanswegen aan te leggen. Oftewel: heel veel verkeer.
We kwamen ergens aan waar een soort experience was over ‘space’ met astronauten. In Mexico weet je nooit wat je kan verwachten, dus top of flop. Maar wie niet waagt die niet wint. We gingen erin. Verrassend genoeg begon het met een hele tentoonstelling over bier in Mexico. Altijd verrassingen hier. Later las ik een stukje van filosoof Ernst Cassirer over mythe en wetenschap, en dat vond ik dan weer grappig om hierbij te betrekken. Cassirer schrijft over het idee dat we vaak denken dat de mens eerst mythisch dacht en daarna steeds rationeler en wetenschappelijker werd. Alsof wetenschap de mythe heeft vervangen. Maar volgens Cassirer is het niet zo simpel. Mythe en wetenschap zijn allebei manieren om de werkelijkheid te ordenen en begrijpelijk te maken. Het verschil zit vooral in hoe ze dat doen. Een mythe kan bijvoorbeeld zeggen: er is een kracht die dit veroorzaakt. Wetenschap probeert vervolgens te vragen welke relatie tussen verschijnselen we kunnen beschrijven en meten. Dat vond ik interessant om over na te denken, juist hier in Mexico, waar de wortels in de Maya- en Azteekse culturen en de mythologische verhalen naar mijn idee nog veel meer verweven zijn met de cultuur en het dagelijks leven van mensen. Het is misschien ook wel een van de dingen die ik interessant vind aan hier wonen: dat verschillende manieren van kijken naar de wereld zo naast elkaar kunnen bestaan.
En ‘s avonds werd ik meegenomen naar een chique restaurant, omdat we die dag twee jaar getrouwd waren. Ik denk zelf meer een restaurant voor de narco’s, want het had veel goud en allemaal ‘privé’-ruimtes waar je dus heel besloten kon eten. Van twee jaar getrouwd zijn daar vind ik dan weer van alles van. En soms ben ik ook gewoon te awkward voor de Mexicaanse romantiek. Ik blijf een nuchtere Nederlander.
