Winkelcentrum en koffiestrijd
Bijna vergeten, maar er was dus wel nog iets grappigs gebeurd afgelopen weekend. De geliefde had een date geregeld voor een vriend en wij gingen dus met hen twee ergens eten. Ze hadden afgesproken op een van mijn lievelingsplekken (NOT): een winkelcentrum. Ik weet niet waarom, maar ik vind dat dus gewoon echt zielloze plekken, of ik word er eigenlijk direct een soort van ongelukkig van. Maar nu ging ik wel even mijn best doen om het winkelcentrum niet te veroordelen. Het was best wel luxe, met grote ketens, en hier was ook een soort van hele speelafdeling; je kon onder andere een spaarpot beschilderen. Vond ik dan weer best wel vermakelijk. Ook is het op deze plekken normaal dat je kan rondrijden op een soort van dinosaurus, dan kunnen ze in Nederland nog wel even iets beter hun best doen qua entertainment.
Maar dat verhaal gaat eigenlijk niet over deze date, maar over wat er aan het eind van de avond gebeurde. Ik wilde namelijk nog een koffie, maar niet in de Starbucks of andere plek in het winkelcentrum, want dat is gelijk zo duur. Dus we gingen naar de OXXO. Dit is een soort winkel, zoals vroeger de Spar in Nederland. Het is een soort klein supermarktje. Ik wilde dus koffie, en er stonden iets van vijf verschillende apparaten waar koffie uit kwam. Ik wilde filterkoffie, dus we staan voor een soort groot ding en weten niet zo goed hoe het werkt. We drukken op een paar knopjes, en ik druk dus ook op een knopje waarop stond “niet indrukken”. Ik weet best wel wat “nee” betekent, maar toch was de verleiding dus te groot om niet op het knopje te drukken. Er komt een straal koffie uit, en ik realiseer me direct dat het hier dus gaat om niet een kopje koffie, maar een hele pot… Aaaaaaaa, het ene kopje na het andere wordt gevuld, en er komt iemand van de winkel, omdat ik om hulp vraag. Ik vraag met gebroken Spaans of hij zo’n groot warmhoud ding heeft om eronder te zetten, maar hij zegt nee. Hij pakt wel van die houders waar je meerdere kopjes mee kan nemen. Na 6 bekers, als het bijna is opgehouden, pakt hij dus opeens zo’n warmhouder en zet het eronder. Dus ik denk: wat is dit voor rare actie? En ik zeg dit ook met verontwaardiging tegen de geliefde. Dan blijkt het dus dat we die 6 koffie moeten kopen, want ik heb op het knopje gedrukt, dus het is mijn verantwoordelijkheid.
Dus ik zeg tegen die medewerker (hij was een jaar of 18 denk ik): “Huh!? Wat zeg je? Ik vraag jou om zo’n warmhouder, en je zegt dat die er niet is, maar dan pak je die aan het eind. Wat is dit voor actie?” Hij haalt zijn schouders op en zegt: “Niet mijn fout,” en verder lijkt het alsof hij ook niet zo goed weet wat te doen. Dus ik zeg: “Ik ga geen 6 koffie kopen, ik wil er één.” Ondertussen praat de geliefde ook met hem, maar ik ben dus best wel geïrriteerd, want het lijkt erop dat hij echt 6 koffie wilt gaan afrekenen. Ik zeg: “Ho, dat gaan we niet doen.” En ik vraag weer in gesproken Spaans: “Als ik het niet betaal, wie moet het dan betalen? Jij? Of je baas?” Ondertussen sust de geliefde mij, en zegt rustig te zijn. We betalen uiteindelijk voor twee koffie (100 peso’s is ongeveer 5 euro), maar ik ben het daar dus eigenlijk echt niet mee eens, want het is een principekwestie geworden. Ik zeg nog wel tegen de jongen dat het niet persoonlijk bedoeld is.
Buiten de winkel zeggen de geliefde en de vriend dat dit normaal is in Mexico, dat iemand je dus niet gaat helpen, maar dat je moet betalen, en dat we nog geluk hadden dat we niet veel meer moesten betalen. Ik ben dus helemaal opgefokt, en zeg dingen als: “Wat is dit voor onzin? Wie wordt hier nu rijk van? Die medewerker? Nee! Alleen die baas van deze keten die al mega rijk is. En weet je dat winkels hiervoor verzekerd zijn!” Later in de auto met die twee koffies, haha, gaat het gesprek nog verder, want ik zeg dus echt niet te snappen hoe het kan dat je in zo’n situatie niet helpt, maar gelijk tegen iemand bent. Dan vraag ik: is het omdat ze misschien bang zijn dat zij dan de verantwoordelijkheid dragen en gestraft worden? (Vind ik alsnog onzinnig, want feitelijk haal je al uit één betaald kopje van deze koffie de inkoopprijs van de filter met koffie en water, dus er is eigenlijk geen probleem). De geliefde zegt dat dit best wel zo kan zijn (angst).
Hij is zelf ook een beetje geïrriteerd omdat ik het echt onzinnig vind dat hij alsnog twee heeft betaald, wat ik laat weten. Hij zegt dus dat er wel angst kan zijn om de schuld van dingen te krijgen. Waarop ik zeg: “Maar als je een beetje nadenkt, dan is dat toch gewoon onzinnig? Je kan niet eens in een telling achterhalen als je het niet aanslaat. Dus voor wie is deze persoon dan aan het werk? Voor de baas die al rijk genoeg is. Zelf gaat hij er geen cent meer mee verdienen, en ik zeg dat dat dus eigenlijk gewoon best wel dom is. Wie ben je nou aan het helpen? Zo blijf je dus als cultuur een soort van onderdanig.”
Dan denk ik dat ik te veel heb gezegd, want nu noemt de geliefde mij een racist. Ik houd verder mijn mond. Vervolgens in bed kan ik niet slapen omdat ik dus die koffies heb opgedronken.
