Soms, als ik alleen over straat loop, zeggen mensen, nadat ze me eerst verwonderd aankijken, “God bless you”, in het engels. Het eerste wat ik dan denk is: ik hoop niet dat ze denken dat ik Amerikaans ben, want ik ben een Europeaan, en dat is toch wel een verschil. Blijkbaar boeit het me opeens dat ik als een Europeaan gezien wil worden. Dan vraag ik me af waarom ze dat zeggen. Kan ik hier eigenlijk niet lopen en heb ik de zegen van God nodig? Dus een soort verkapte waarschuwing, of zijn ze gewoon onder de indruk omdat ze iemand zien die blond is? Ik ben er nog niet uit.
Gisteren was ik in Polanco, dat is een rijk gedeelte van Mexico-Stad waar veel ambassades en winkelketens zoals Hermès en Louis Vuitton zitten. De Mexicanen die daar lopen, zijn gekleed zoals ik gewend ben in Nederland: mooie schoenen, dure tas, etc. Maar die zul je niet zien in het gedeelte van Mexico-Stad waar ik woon… Dus het is misschien ook een beetje apart dat ik daar loop. Gek hè, in Nederland is alles gewoon gemixt, maar hier is er een scheiding van mensen en waar ze wel en niet komen.
Woensdag moet ik weer even iets met een papier regelen. Vraag me niet naar de details, maar dit papier zal ervoor zorgen dat ik ook geheel verzekerd ben in Mexico. We moesten naar een gebouw van justitie, op een plek waar je niet wilt lopen als het donker is. Door een gangetje, een kantoortje in. Verhaal vertellen welk document we nodig hebben. Na wat heen en weer gepraat zou de man ons helpen. De vrouw die ook in het kantoortje zat, zei: “Hey, wonen jullie daar en daar? Ja? Oh ja, ik zag jullie vrijdag op de markt.” Kleine wereld, zo’n wereldstad. We overhandigden wat papieren aan de man en moesten weer even buiten het kantoor wachten. Dit was de plek waar mensen die veroordeeld waren voor iets naartoe moesten komen om of te betalen of naar de gevangenis te gaan. Terwijl we daar zaten, werd er eerst een vrouw in de boeien geslagen en daarna twee vrij normaal uitziende jongens. Ze hadden allemaal iets gestolen: de vrouw een paar bekers die niet meer waard waren dan 2 euro. Ik vroeg aan de geliefde: en wat nu? Ze zouden naar een andere locatie gebracht worden om in gesprek te gaan met de persoon van wie ze gestolen hadden om tot een overeenkomst te komen. Betalen wat ze gestolen hadden en meer. Vervolgens ging de man die het document voor ons aan het opstellen was, de belangrijkste persoon op deze locatie, even naar buiten nadat hij snel iets overlegd had met een ander mannetje. Er verscheen een soort grijns op het gezicht van de geliefde en ik vroeg waarom. “Waarom denk je dat hij even naar buiten gaat? Sigaretje roken?” zei ik. “Nee, die gaat even een zaak afhandelen. Oftewel, wat geld ontvangen zodat iemand bijvoorbeeld niet naar de gevangenis hoeft. Maar hij zet er wel zijn baan voor op het spel,” zei de geliefde erachteraan. Hij kwam terug met drie pakketten lunch die hij ook even goed duidelijk in beeld van de camera’s bracht. Daarna vertelde de geliefde dat een politieagent maandelijks te weinig verdient om van rond te komen, en dat ze dus tijdens het werk met de mensen deals maken (geld ontvangen) en daar verdienen ze de rest van hun salaris mee bij elkaar (maar dus wel zwart). Ik zeg: “Oh, dus dat is eigenlijk een beetje hetzelfde als het cannabis gedoogbeleid in Nederland, in de zin van: de beleidsmakers weten welk beleid ze maken en dus wat ze van hun medewerkers vragen?” “Ja, dat klopt. Iedereen weet wat er aan de hand is, maar het werkt.”
