Meestal gaat een zonsverduistering aan mij voorbij via een krantenbericht. Maar deze keer werd enthousiast aangekondigd dat er een zonsverduistering zou plaatsvinden in Mexico-Stad.
Grappig genoeg gaan mijn eerste herinneringen aan een zonsverduistering terug naar het stripfiguur Kuifje en zijn avonturen; de Zonnetempel. Een verhaal dat zich afspeelt rond een verborgen Inca-tempel in Peru. Kuifje gebruikt de zonsverduistering om te beweren dat hij met de zonnegod kan communiceren. Een magisch en spannend verhaal dat nog steeds in mijn gedachten rondspookt.
Op zaterdag 14 oktober 2023 zou het beginnen om 9:30. Ik kreeg de keuze: wil je naar het bos, het stadscentrum of de universiteit? Zonder precies te weten wat deze keuze inhield, koos ik voor de universiteit; Ciudad Universitaria, de universiteitscampus. Doordeweeks is het een universiteit en in het weekend dient het als recreatiegebied voor veel Mexicanen. Het is een van de grootste campussen ter wereld en herbergt meer dan 40 faculteiten, het rectoraatsgebouw, de centrale bibliotheek, het Olympisch stadion, verschillende theaters en musea, en twee metrostations. Het staat ook op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Het werd tussen 1949 en 1952 gebouwd met medewerking van meer dan 60 architecten, ingenieurs en kunstenaars. Hierdoor is de campus een uniek voorbeeld van het 20e-eeuwse modernisme in postrevolutionair Mexico, dat stedenbouw, architectuur, bouwkunde, landschapsontwerp en beeldende kunst integreert.
Juan O’Gorman, een Mexicaanse schilder en architect, bedacht het idee voor de megamosaïek op het hoofdgebouw als een “historische representatie van cultuur”. De noordkant van het gebouw verbeeldt het pre-Spaanse verleden, waarin de dualiteit van leven en dood wordt uitgebeeld, met verschillende mythische elementen zoals Tēcciztēcatl, een mannelijke godheid geassocieerd met de maan en vruchtbaarheid. De oostkant verbeeldt de hedendaagse wereld, de zuidkant het koloniale verleden en de westkant de universiteit en het moderne Mexico.
De eerste twee uren kon je de beginnende verduistering alleen zien met behulp van een speciaal brilletje of een soort zelfgemaakte kijkdoos. Door de mensenmassa op het campusterrein liepen we richting het geluid van een trommel en kwamen bij een cirkel van mensen die een Azteekse dans uitvoerden.
Na geamuseerd te hebben gestaan rond de cirkel, moesten we opeens gaan zitten. We werden gezegend met blaadjes en rook en opeens was daar, ja, de zonsverduistering, nu ook zichtbaar zonder bril. Alle mensen juichten en er werd geblazen op schelpen. Deze viering die eigenlijk heel onverwachts tot mij kwam, is een mooi voorbeeld van hoe je de elementen van de natuur ten volste kan beleven.
Leave a Reply