Geen blogpost maar toch wel
Deze week even geen blogpost. Ik heb wat aanpassingen aan de site gedaan en denk na over de richting van deze blog. Ik begon ermee zonder te weten hoe de liefde zou uitpakken of of ik in Mexico wilde blijven. Inmiddels is mijn pad hier een stuk duidelijker. Vraag me niet hoe het er over vijf jaar uitziet, maar ik heb besloten om volledig in Mexico te wonen en dit leven te omarmen. Dat geeft me rust, want eerder werd ik soms benauwd van de gedachte aan een leven hier. Nu is het een feit, en ik ga ervoor.
Mijn leven in Mexico verandert van avonturier naar settelaar; ik word niet meer constant overspoeld door nieuwe indrukken. Daardoor is er meer ruimte voor bezinning, en dat vraagt tijd om concreet over te schrijven.
Ik vertaalde weer een stuk uit het boek Who Moved My Cheese – How People Adapt to a Constantly Changing World, maar dan in het Spaans. Het zette me aan het denken: hoe bouw ik een nieuw leven op? Of gaat dat vanzelf?
Dit keer begon de pagina met de zin: Si no cambias, te quedas extinguir – als je niet verandert, kun je uitsterven.
Het hoofdstuk ging verder:
“Haw stak zijn hoofd uit het gat dat ze hadden gemaakt en keek angstig het labyrint in. Hij dacht na over hoe ze zonder Kaas in deze situatie terecht waren gekomen. Een tijdje dacht hij dat er misschien geen Kaas meer in het doolhof zat, of dat hij het nooit zou vinden. Die beangstigende overtuigingen verlamden hem. Maar hij glimlachte, wetend dat hij al die tijd had gevraagd: ‘Wie heeft mijn Kaas meegenomen?’ Nu vroeg hij zich af: ‘Waarom ben ik niet eerder opgestaan en met de Kaas meegegaan?’ Terwijl hij het doolhof betrad, keek hij achterom naar de plek die hem ooit zoveel voldoening had gegeven. Het voelde bijna alsof een deel van hem werd teruggetrokken naar die bekende omgeving, hoewel er al lange tijd geen Kaas meer was. Haw werd steeds ongeruster en vroeg zich af of hij echt het doolhof in wilde gaan. Hij schreef een zin op de muur: ¿Qué harías si no tuvieras miedo? – wat zou je doen als je niet bang was?”
Het doolhof in gaan, of in mijn geval het onbekende tegemoet treden – dat ben ik nu aan het doen. De knoop is doorgehakt, maar de angst zit er nog steeds, diep weggestopt. Ik vermijd het liefst die confrontatie. Hoe bouw je een netwerk op in een land waar je de taal nauwelijks spreekt? Dat komt met de tijd, denk ik, maar hoe actiever ik ben, hoe sneller het zal gaan. Wat betekent die actieve houding dan? Daar ga ik komende week goed over nadenken – en misschien zelfs wel naar handelen.
Dus, het is toch een blog-update geworden!
O ja, nog iets om te delen: hier verkopen ze ijsjes met snoep, als de basisscholen uitgaan. Haha
Leave a Reply