Vroedvrouw
Deze week stond in het teken van parteras (vroedvrouwen). Eind december ben ik uitgerekend, dus het moment van bevallen komt steeds dichterbij. Hier in Mexico-Stad is het niet gebruikelijk om thuis te bevallen, iets wat ik wel graag zou willen, omdat ik het idee van bevallen als iets intiems aanvoel. Een ziekenhuissfeer past hier niet echt bij, naar mijn gevoel. Natuurlijk zijn er altijd situaties waarin bevallen in het ziekenhuis onvermijdelijk is.
We waren al een tijdje op zoek naar een verloskundige, maar dat verliep niet zo vlot, dus ik had het idee omarmd om toch in het ziekenhuis te bevallen. Het grootste deel zou ik dan thuis doen, en pas op het laatst naar het ziekenhuis gaan, dacht ik zo. Ondanks alle verhalen over kinderen die verwisseld worden, het snel uitvoeren van een keizersnede en de baby die niet direct in je armen wordt gelegd, maar eerst door ziekenhuispersoneel wordt aangekleed en gevoed, weet ik dat welk scenario het ook wordt, ik er op dat moment iets moois van zal maken.
Totdat de geliefde afgelopen week zei: “Ik heb alle documenten die je in het ziekenhuis krijgt op mijn laptop, zodat je ze kunt doorlezen. Teken niets en geef ook niet je vingerafdrukken.” Ik vroeg: “Maar jij bent er toch gewoon bij, mocht ik naar het ziekenhuis gaan?” “Nee,” zegt hij, “niemand mag erbij aanwezig zijn.” Mijn hoofd ontplofte bijna toen ik dit hoorde. Dus jij mag niet bij de bevalling zijn, en ik ben daar alleen, met mijn gebrekkige Spaans, omringd door mensen die ik niet ken? “Ja, hoe is dit in Nederland dan?” vroeg hij. Daar is je partner of iemand die je wilt erbij aanwezig tijdens de bevalling in het ziekenhuis. “Ooh, hier niet…” Ik was even helemaal stil en in gedachten boekte ik alvast een enkeltje naar Nederland. Nee, grapje; op dat moment dacht ik dat nog niet, maar later in de week, toen we een kennismaking hadden met een partera waarbij het niet zo klikte, dacht ik het wel.
In Nederland is verloskundige een erkend beroep. Ik ken de geschiedenis niet, maar in Mexico hebben verloskundigen het niet makkelijk en worden ze door medici vaak gezien als kwakzalvers. “Ja, wat weet je nou van iemands kennis als hij of zij niet gestudeerd heeft?” 😉 Dit beroep wordt nog steeds van moeder op dochter doorgegeven, of je studeert iets medisch en doet daarna praktijkervaring op in gemeenschappen, vaak in afgelegen delen van Mexico, waar het traditionele vak van partera nog bestaat. Analfabetisme is hier ook nog een ding. De zus van de geliefde moest een onderzoek doen naar de algemene gezondheid van de mensen die bij haar op consult komen; de praktijk ligt op zo’n 20 minuten rijden van waar wij wonen. En 40% van de vrouwen tussen de 20 en 30 jaar kon niet goed lezen en schrijven. Dat vond ik best wel heftig, want dit is hier in de stad, niet in een klein bergdorpje. Dit komt doordat er nog steeds veel vrouwen zijn die hun middelbare school niet doen of afmaken, bijvoorbeeld omdat ze zwanger raken. Omdat familie hier de kern is van het leven, is het onder een grote groep van de bevolking nog “normaal.” Voor mannen weet ik niet precies hoe het zit, maar zij moeten vaak werken om geld te verdienen, en als ze hun middelbare school niet afmaken, moeten ze hard werken voor weinig.
Waar ik naartoe wilde, is dat ook traditionele vroedvrouwen vaak analfabeet zijn en de overheid hen verplicht cursussen te volgen, maar dat kunnen ze dus niet. Er vindt eigenlijk een vorm van discriminatie plaats.
Deze week hadden we ook nog een gesprek met een andere partera waarbij het wel klikte, dus halleluja, nu kan mijn hart een beetje rusten.
Birria
Verder maakte ik deze week ook nog birria, een rundvleessoep met verschillende gedroogde chilipepers. Daar gingen ook weer botten in, wat voor mij nog steeds wat onwennig is. Deze keer vond ik een bot in de soep met een stuk merg erin. Dat had ik nog nooit echt gezien, laat staan gegeten. De geliefde zei: “Dat is goed voor je haar, proef het.” Met enige tegenzin nam ik een klein hapje, want aan de broze, jelly-achtige substantie had ik al verwachtingen. Ik kon het bijna niet doorslikken, dus het bleef bij dat ene hapje. Haha, waar is die Roos gebleven die alles stoer proefde en at? Het level exotische smaken ligt hier even wat hoger.
Leave a Reply