Terug in Mexico
Na een emotioneel afscheid in Nederland ben ik nu weer ruim een week in Mexico-Stad. Het is hurricane season en dat betekent aan de kustplaatsen kans op grote stormen; in Mexico-Stad betekent dat vooral regen.
Meestal is het een verrassing wat ik aantref als ik na het ophalen van mijn koffers, die nogmaals door een scanner moeten en die ik dan altijd open moet maken omdat er veel kaas in zit, de aankomsthal van het vliegveld betreed. Victor plus hele familie, Victor plus zus, Victor alleen of hele familie min Victor, het kan allemaal. Deze keer had ik geanticipeerd en toch wel even vriendelijk gevraagd of hij mij alleen wilde ophalen. Een Mexicaanse familie draait er namelijk zijn hand niet voor om om 2:00 uur ’s nachts gezellig met z’n allen op het vliegveld te staan. Maar goed, deze keer stond Victor mij daar op te wachten. Een emotioneel onthaal.
Ik kwam thuis in een huis dat stukje bij beetje toch wel echt mijn thuis aan het worden is. Spullen heb ik nu bijna niet meer in Nederland en de onmisbare items die meegingen in de koffer dit keer waren: Makita-boormachine, lievelingskoksmes, hele goede kwaliteit muziek speakers, katoenen beddengoed van mijn lieve moeder en een Heiko-lamp van een konijn. Verder zaten er ook heel veel babykleertjes in de koffer want er wordt een kerstkind verwacht dit jaar.
Zondag was er de reünie met de Mexicaanse familie die heel blij waren met de cadeaus en kaas die ik had meegebracht. Ook werd er gelijk een gokwedstrijd op poten gezet over wat de geboortedag, oogkleur en haarkleur van het kerstkind zou worden. Inzet 10 pesos per vraag (0,50 euro).
De eerste keer weer op straat lopen was wel een klein beetje intens, maar inmiddels ben ik alweer gewend aan al die starende blikken van de mensen waar ik langsloop.
Voor de trouwe bloglezers: elke dinsdag breng ik weer een weekupdate uit over wat ik zoal meemaak in dit bruisende Mexico-Stad.
Leave a Reply