april week 5

De Heks

Vandaag zouden we op bezoek gaan bij Patrita, die door haar diabetes blind was geworden. Ze is een vriendin van de oma van de geliefde en een traditioneel genezer of heks.

We kwamen aan in een soort afgelegen dorpje, niet idyllisch, maar overal puin. Om het stereotype van heks te bevestigen was er een zwarte kat aanwezig in het huis. Dit dorp heet in het Nederlands vertaald “Ovens van Santa Barbara”.

We zitten in haar slaapkamer en mijn geliefde en zij praten. Ik kan bijna niet volgen wat ze zegt, want ze spreekt Spaans met een Nahuatl accent, waardoor ze alle woorden afbreekt. Ik dacht eigenlijk dat we op een soort van ziekenbezoek gingen, en plots vraagt mijn geliefde: “Nou, heb je vragen? Wil je een vraag aan haar stellen?” Ik word verlegen. Wat moet ik vragen, wat moet ik in godsnaam vragen? Lange stilte, twee gezichten die naar me kijken. Geen idee, denk ik, grote lege ruimte in mijn zijn. Er hing geen klok, maar ik hoorde hem wel tikken. “Jeetje, had je me hier niet even op kunnen voorbereiden?” denk ik geïrriteerd. “Kan je een voorbeeld geven van een vraag?” vraag ik. “Wat is energie of wat is een bruja (heks)” zegt hij, niet echt overtuigend. In een soort paniek vraag ik dan maar: “Oké, wat is een bruja?” Ze antwoordt dat ze geen bruja is maar een curandero, met een licht beledigde gezichtsuitdrukking. “Nou, dit gaat lekker,” denk ik.

Dan stelt ze voor om een cleaning te doen. Zodat alle negativiteit rondom je weg gaat.“Wat hebben we nodig? Eieren en een kaars.” Op weg om een kaars te kopen zeg ik: “Ik heb echt geen idee wat een bruja is of wat je daar aan moet vragen. Ben je je ervan bewust dat voor mij een heks een personage in een sprookje is?”

Eerst ging ze met twee eieren over mijn hele lichaam. Toen met een bos kruiden waarmee ze op mij klopte en toen met een kaars. Onder het mompelen van dingen in Nahuatl stak ze de kaars aan en hield de eieren tegen het licht. Mijn eieren waren zwart. Ik was blind op mijn weg. En moest over tien dagen terugkomen… Nou, lekker, dacht ik.

Ook werd ik ingesmeerd met een soort olietje waarvan de geur nu nog constant rond mij hangt. “Dat is de geur dat je bij een curandera bent geweest,” zei de geliefde.

Achteraf voelde het wel een beetje negatief. Of ik terug ga, weet ik nog niet.

Verkiezingen

Dit jaar zijn er verkiezingen voor de president van het land. Deze keer zijn er twee vrouwen die het hoogst in de peilingen staan en een man. Er is echter niet veel vertrouwen in deze kandidaten. Wat wel anders zal zijn, is dat het voor het eerst in de geschiedenis (waarschijnlijk) een vrouw zal zijn.

Er hangen zoveel posters en spandoeken dat het lijkt alsof de partijen hun halve budget besteden aan deze marketing. En dan doel ik niet alleen op de omvang van het budget, maar vooral op de hoeveelheid posters. Op letterlijk elke paal, brug en gebouw hangt wel iets. En dat al bijna een jaar lang.

Als minder dan de helft van de Mexicanen stemt, gaan de verkiezingen echter niet door. Dan moeten de kandidaten verplicht worden vervangen. Niet stemmen is dus ook daadwerkelijk een keuze.

Daarnaast zijn er verkiezingen voor de staten en voor kleinere districten in een staat (vergelijkbaar met gemeenten in Nederland).

relaxte markt en rondjes rennen

Vrijdag ging ik naar de markt aan de gevaarlijke kant van de weg. Het grappige is dat deze markt een van de weinige markten is waar een echt relaxte sfeer hangt. We gingen eten bij een soort familierestaurant op de straat, ze serveerden ook “Miran de Puerco”, varkenspootjes. Ik was niet zo dapper om dat te kiezen 😉 .

Zondag ging ik naar een park om hard te lopen. Dat is voor mij dan stukjes rennen en vooral ook stukken lopen. Ik loop dan rondjes rondom een stukje natuur met water waar een hek omheen staat. Ik moet er dan altijd een beetje om lachen dat ik dus eerst midden in de natuur woonde en nu ergens woon waar er een hek staat om de natuur. Zit het stukje natuur in de gevangenis, of ik? Nee grapje, veel te dramatisch. Ik ben gewoon al op de leeftijd dat ik weet dat een plant levensgeluk kan brengen. En hier in deze grote stad is meer beton dan natuur.

Verder investeerde ik best wat tijd in het Benin Voodoo wandkleed dat ik aan het maken ben.