Aug week 1

Ik kreeg deze week een kokosnoot, wat een leuk cadeau. Best wel zwaar en als je het bewoog hoorde je het kokoswater klotsen. Nu kon ik voor de eerste keer dan ook echt mijn machete gebruiken. Of nou ja, een soort van uitproberen. De geliefde heeft uiteindelijk geholpen de kokosnoot open te hakken. Want wat heb ik geleerd: een machete gebruik je niet als een mes maar meer als een bijl.

Nu ga ik even nonchalant vertellen dat ik deze week ringen heb gekocht, hele speciale ringen namelijk trouwringen. Waarom vertel ik dit nonchalant? Omdat trouwen eigenlijk iets is dat je doet als je misschien 10 jaar bij elkaar bent; het is groot. Ik heb in mijn leven nooit gestreefd naar het willen trouwen met iemand. Ik denk dat als je relatie goed zit, dat commitment van elkaar steunen en groter maken er automatisch al is; trouwen draagt daar niets aan bij. Nu kan je heel veel zeggen over de symboliek en waarden rondom trouwen, en daar kan je natuurlijk iets heel moois van maken. Toch vind ik het gewoon heftig om schriftelijk vast te leggen, en misschien gaat het wel om dat vastleggen waar ik moeite mee heb, dat je voor de rest van je leven met diegene zal zijn. Zo gaat het leven toch niet, in ieder geval mijn leven niet. Uiteindelijk gebeurt het leven en het kan dan zo zijn dat je je hele leven met een persoon bent. Dat is aannemelijker dan dat je zegt: ik ga voor de rest van mijn leven met deze persoon zijn, en dat dat dan ook gebeurt. Dat definitieve idee, daar ben ik gewoon niet zo goed in.

Nu twijfel ik gelukkig niet aan de relatie die ik heb, maar het heeft enige moeite gekost om het idee van trouwen te omarmen. Dan vraag je je misschien af: waarom ga je dan trouwen? Nou, als ik eerlijk ben, maakt het de bureaucratische zaken wel iets gemakkelijker. Maar zo makkelijk kom ik er ook niet van af, want in Mexico wordt er nog echt waarde gehecht aan de rituelen en symboliek van grote levensmomenten zoals trouwen. Dat doe je echt met veel intentie en een feest, je maakt er een moment van met veel energie en emoties, het doorleven zal je. Het even zo als iets zakelijks parkeren zit er niet in, en misschien maar goed ook.

Het uitzoeken van de ringen was boven verwachting leuk. De geliefde was een beetje zenuwachtig; dat is hij altijd bij zulke bijzondere en speciale momenten. Hij lacht dan extra veel, dus het is eigenlijk heel schattig. We hebben uiteindelijk iets weten te kiezen waar we beide een goed gevoel bij hebben.

Ja, ik ben dit aan het doen en het voelt goed, is mijn conclusie. Het echte grote feest zal nog op zich laten wachten want daar is veel voorbereiding voor nodig.

Soms in de avond hoor je een soort fluitende stoomtrein op straat. Het geluid van lucht met druk dat door een buis gaat. Het is een mannetje met een karretje waar een half olievat met vuur erin op staat. Hij verkoopt een soort gebakken gerookte banaan en zoete aardappel. Dit keer had ik honger, dus de geliefde is snel naar buiten gerend (in de regen) om een camote voor mij te halen.

Elke bus die je betreedt heeft zijn eigen sfeer. Zeker altijd wel gechuned met speakers en waar dus dan ook specifieke muziek uit komt. Deze bus was ook voorzien van een klein Santa Muerte altaartje, dan weet je dat ze toch iets meer gangster zijn dan wanneer er een Guadalupe staat 😉
De bus was lekker vol en dat betekent dat de deuren open staan en er een paar mensen (oké gewoon één) half uit de deur hangen. Dat maak je toch iets minder vaak mee in Nederland 😉