Chapillitas

Als je erop let, vind je er soms wel meerdere in een straat. Hoe ‘rijker’ de buurt, hoe minder je er zult zien. Kleine huiskamertjes met bewoners. Vaak een vrouwfiguur met haar handen tegen elkaar, een man gehuld in groen en geel met muntjes, een skelet in een jurk of een man aan een spiritstok gespijkerd.

Ik maak er een foto van, maar de echte gaan ervoor staan, keren voor een moment in zichzelf en tikken hun hoofd, hart en schouders aan. De huisjes beschermen en brengen geluk, denk ik. Met de offers en gedachten die de mensen brengen, zetten ze een intentie. Alleen als je weet wat je wilt, kun je iets wensen.

Ik stel me voor: al die gedachten, intenties, gebeden en hoop die mensen bij deze bouwwerkjes ervaren. Een immense ruimte van onzichtbare binnenwerelden. Dat zit allemaal in zo’n klein huisje.

Het brengt me ook naar die populaire quote van Boeddha: “We zijn wat we denken”. We zijn wat we denken; ons hele bestaan is het product van gedachten. Met onze gedachten scheppen we de wereld. Deze gedachteruimte doet me dan beseffen wat ik denk en dus creëer. Voor mij zijn deze kleine huiskamertjes magisch omdat ze alle vormen kunnen aannemen die verscholen zitten in de binnenwerelden van de mensen.

Zo’n ruimte doet me dan verlangen naar dat ik erin woon, dat ik in zo’n miniatuur altaartje woon en dat ik dan deel kan zijn van al het onzichtbare in de mensen.

In de nacht transformeren deze heilige ruimtetjes in nachtclubs, met gekleurde en knipperende lichtjes, neonbuizen en discolampen. Om ook in het donker herinnerd te worden aan al die sfeerruimtes die we met elkaar kunnen creëren.